Ég þoli ekki vonda tónlist og ég þoli það ekki þegar landsbyggðin fær æði fyrir einhverju sem ég þoli ekki. Svo það gefur auga leið að ég þoli ekki eurovision

Mig langar til að kynna ykkur fyrir Raphaellu

Ég fékk smá djobb við að gera myndasögur fyrir EYCE (samevrópsk umhverfisverndunarstofnun). Þær verða byrtar í blaðinu þeirra, á síðunni þeirra og á facebookinu


Hún er alveg rosalega umhverfisvæn en á alveg ótrúlega óumhverfisvænan pabba...





 

Jam er veik heima og hef eeekkert að gera nema blogga smá... og teikna

Halló gott fólk

Ég fór til akureyrar um helgina. við í Breytendum vorum með námskeið fyrir 15-17 ára krakka sem ætla að gerast changemaker hópur. Þetta voru voða fínir krakkar og þetta heppnaðist allt saman ótrúlega vel. (Ég mun gera nánari grein um þessa ferð á morgun á changemaker.is fyrir áhugasama.)

Allavega þá er þetta búin að vera erfiður dagur hjá mér  Ég var bara tvo tíma í vinnunni því svo þurfti ég að fara í endajaxlatöku. Það var reyndar ekki jafn sársaukafullt og ég átti von á, ég er allavega nógu hraust til að blogga og ég átti von á að ég væri liggjandi uppí rúmi með óráði núna. Svo þurfti ég að fara á skype fund með þeim í Campaign to promote Ecological Justice og hann tók tvo og hálfan tíma!

En nú skal ég hætta þessu vælu og sýna ykkur fáeinar myndir sem ég var að skanna úr skissu bókinni minni:



Þessi fyrir deviant leik sem snýst um grænmeti...



Og þessa gerði ég þegar mér drepleiddist útí Brussels, reyndar gerði ég lítið annað en krota í skissubókina mína útí í Brussels  

Það hefur ýmislegt á daga mína drifið síðan ég bloggaði síðast. Ég fór til Belgíu og það var hræðileg lífsreynsla. Svo var ég að vinna. Og svo komu jólin og ég fékk fullt af flottum gjöfum til sæmis þessa osom húfu frá mínum heittelskaða: 




Svo komu áramótin. Og svo fór ég uppá sumarbústað með skemmtilegu fólki. Og svo kom þrettándin sem er í dag  

En ég hef ákveðið að vera ógeðlsega góð og gefa ykkur sneak peek frá myndasögunni minni góðu. Njótið...



 Spennó?!!







ps. Er þetta málið eða?

 

Ég fór á Harry Potter and the deathly hallows part 1 um daginn. Ég fór með pabba og co því ég fór með honum á fyrstu myndina þegar ég var 11 ára og hef farið með honum á allar myndirnar síðan svo að sjálfsögðu var þessi engin undantekning. Diljá kom svo og settist hjá mér í bíóinu og var líka með pabba sínum, fyndin tilviljun  

 Ég ég er af Harry Potter kynslóðinni og hef alltaf verið jafn gömul Harry Potter. Fyrsta bókin er lítil saklaus barnabók sem hentaði mér vel því ég var lítið saklaust barn og svo þroskuðumst við Harry saman og bækurnar hafa alltaf verið mátulega flóknar og spennandi fyrir minn aldur  
 
Svo kvöldið eftir ætluðum við Þorsteinn að slappa af fyrir framan kassann og ég stakk uppá að horfa á Harry Potter eitt því ég hef ekki séð hana svo árum skiptir. Hún var ekki til á spólu því það var búið að taka Man in black yfir hana svo við leigðum hana  

 
Mér fannst alveg merkilegt að sjá hvað þeir hafa tapað ævintýra elementinu í myndunum í gegnum árin  Í fyrstu tveim myndunum eru draugar í bakrunninum í örðu hverju atriði og málverkin hreyfast. Svo er eins og fólk hafi bara gleymt sér í að koma söguþræðinum frá sér 90 mínútum (sem tekst misvel hjá þeim) og gleyma alveg þessu ævintýra elementi sem er svo mikilvægt í þessum sögum! Það er ekki einn einasti draugur eftir mynd númer 2! Ég skil að þeir nenni ekki að ráða Jhon Cleese til að labba fram hjá einu sinni en það eru fleiri draugar í Hogwarts! Svo hreyfast málverkin nánast aldrei. Og eitt enn... AFHVERJU ERU ÞAU ALLATAF Í MUGGAFÖTUM??? Hvað er málið með það?

Allavega, eftir að hafa horft á nýjustu myndina og fyrstu myndina á tveim dögum bara varð ég að teikna þessa mynd:

Til hamingju með afmælið Gunni minn. Loksins þarf ég ekki lengur að fara í ríkið fyrir þig 

Ég þurfti að krifa bakþanka fyrir eitt fag sem ég er í...

 Góðgerðarstarfsemi kirkjunnar

Á unglingsárunum vaknar hjá flestum einhver þörf til að láta gott af sér leiða. Maður sér hvað heimurinn sem við búum í er skemmdur og það vekur með manni samkennd og mann langar að gera eitthvað í því. Þegar maður eldist og stofnar fjölskyldu hættir maður smátt og smátt að hafa tíma til að hafa áhyggjur af heiminum og áhyggjur af eigin fjárhag og heilsu fjölskyldunnar.

Ég hef unnið í Neskirkju síðan ég var 14 ára, þegar ég var 16 skráði ég mig reyndar úr íslensku þjóðkirkjunni og gerðist meðlimur í Ásatrúarfélaginu. Ég hætti samt aldrei að vinna í Neskirkju og mun sennilega vinna þar eins lengi og ég get. Ástæðan fyrir því að ég hætti ekki að vinna fyrir kirkjuna þrátt fyrir að ég væri ekki kristin var að hvorki trúfélagið mitt né neitt annað trúfélag á landinu stendur fyrir neinskonar góðgerðarstarfsemi.

Í rúmt ár hef ég verið virkur meðlimur í samtökum sem kalla sig Breytendur eða Changemakers. Þetta eru upprunalega norsk samtök en eru nú starfandi í nokkrum löndum. Changemakers er ungliðahreyfing Hjálparstarfs kirkjunnar, en þó eru margir meðlimanna búddistar, ásatrúar, bahaítrúar eða trúlausir. Fæstir meðlimir eru kristnir, enda er takmark samtakana að gera heiminn að betri og sanngjarnari stað og það kemur trú ekkert við. En hjálparstarf kirkjunnar styrkir og styður þetta félag.

Neikvæð umræða um íslensku þjóðkirkjuna hafa verið áberandi síðustu mánuði og ekki að ástæðulausu að fólk skuli vera reitt. Í október söfnuðu ungir meðlimir ÆSKÞ hálfri milljón sem fór í að frelsa þrælabörn á Indlandi. Ekki var þetta nú stór frétt og komst rétt svo á pressan.is. Þegar þjóðkirkjan gerir eitthvað gott er það ekki fréttnæmt en þó koma vikulega neikvæðar fréttir um þjóðkirkjuna í fjölmiðla.

Við megum ekki gleyma öllu því góða sem kirkjan hefur gefið. Ég, persónulega, er ekkert sértaklega hrifin af kristni en þrátt fyrir það finnst mér íslenska þjóðkirkjan vera topp stofun með hjartað á réttum stað!